Het wonder
Het is maart 1345. In een huis aan de Kalverstraat ligt een man op sterven. Een priester geeft hem de laatste sacramenten: heilige rituelen voor een stervende christen. Daarbij hoort ook de hostie, een dun stukje brood dat voor katholieken het lichaam van Christus symboliseert. Ziek als hij is, braakt de man de hostie uit. Zijn verzorgster gooit het braaksel in het haardvuur. De volgende dag ligt de hostie er nog, onaangetast. De priester brengt het naar de Oude Kerk, maar de hostie keert terug naar de kamer van de inmiddels overleden man. Tot drie keer toe. Dit moet een mirakel zijn.
Heilig of handel
Het stadsbestuur en de kerk erkennen het wonder. Boven de plek van de haard wordt de Kapel ter Heilige Stede gebouwd. Pelgrims trekken over de Heilige Weg naar de kapel, bidden bij de hostie en hopen op genezing.
Tijdens het jaarlijkse mirakelfeest trekt een grote stoet door de stad. Met wierook, bloemen en kaarsen lopen gilden en bestuurders achter de hostie aan. Voor de stad zijn de pelgrims ook economisch belangrijk: ze hebben onderdak en eten nodig, en kopen kaarsen en souvenirs. Rond het feest ontstaat zelfs een grote markt. Dat levert veel geld op.
Toch botsen geloof en handel soms. In 1531 wil het stadsbestuur naast de kapel een groot wolpakhuis bouwen. Voor de vrouwen van het Sacramentsgilde, die zorgen voor de rituelen rond het mirakel, is dat heilige grond. Ze gooien de bouwput dicht, maar krijgen een zware boete. Het pakhuis komt er toch.
De Stille Omgang
In 1578 verandert er veel in Amsterdam: de protestanten nemen het stadsbestuur over. Dit heet de Alteratie. Processies zijn voortaan verboden en katholieken verliezen de kapel. Toch leeft het mirakel voort. Sinds 1887 lopen gelovigen elk voorjaar de Stille Omgang: een stille tocht door de nacht, langs de oude route. Wie goed kijkt, vindt in de stad nog sporen van het wonder: een straatnaam, een gevelsteen en de Mirakelkolom.
